خیال رویا پرور مرا گریزی از خواب نیست

قصه گویی که مدام اندرون من نجوا می کند،

مرا به ژرفنای شیرین افسانه ها می برد،

از مرز جنون میگذرم، با کابوسهای ترسناک در می آمیزم

و آنگاه سر از دفتر نقاشی کودکی معصوم در می آورم

تا شاهد تجلی دوزخی باشم که با تولد رقم خورده است ...

مرگ را رنگ ابهام میزنم

تا خستگی هایم را زیر چتر آن پنهان کنم

سرمست از شوق رهایی آغوش به نیستی می گشایم

و دمی بعد چون تکه ای کاغذ،سبک بال، سوار بر موج باد

رقص کنان پرواز میکنم و ترنم دل انگیز آرامش را 

در سکوت به تجربه در می آورم،

من خود خواسته احساس را به قربانگاه می برم تا

عطای هستی را به لقایش تسلیم کنم و

انتقام خویش از این طبیعت جبار باز ستانم ...

انسان حیوانی مدرن است که

توانسته واژه های زیبایی چون

عدالت، حق و حقوق، انصاف و

احساس را بیآفریند و سپس

آنها را با توجیهات زیباتری به نفع

خود دفن نماید ...